Home Aktualny numer Archiwum Redakcja Informacje dla autorów Recenzenzowanie prac Indeksowanie czasopisma Dla sponsorów Kontakt

Tom 20. nr 4
Grudzień 2015

Zaostrzenia astmy po zakończeniu leczenia omalizumabem (streszczenie)
Wojciech Budny, Roman Skiepko, Mateusz Łukaszyk, Maciej Klimek, Ziemowit Ziętkowski, Anna Bodzenta-Łukaszyk
Wprowadzenie.
Omalizumab ma ugruntowaną pozycję w leczeniu astmy ciężkiej o podłożu alergicznym. Pomimo wielu lat doświadczeń i badań nad lekiem nie określono optymalnego czasu trwania leczenia przeciwciałem anty-IgE. W dostępnym piśmiennictwie opisywane są przypadki utraty kontroli astmy po zaprzestaniu leczenia bez względu na czas jego trwania.
Cel pracy.
Celem pracy była ocena przebiegu choroby u pięciu pacjentek leczonych omalizumabem przez ponad pięć lat, które w 2013 roku ze względów formalnych nie otrzymały kontynuacji dotychczasowego leczenia biologicznego.
Materiał i metody.
W trakcie 18 tygodni obserwacji w badanej grupie oceniano stan kliniczny, parametry czynnościowe układu oddechowego (FEV1), stężenie tlenku azotu w powietrzu wydychanym (FeNO), konieczność hospitalizacji, dawki wziewnych GKS (wGKS), ilość zaostrzeń, konieczność włączenia systemowych GKS (sGKS) i zużycie leków doraźnych.
Wyniki.
W całej badanej grupie odnotowano pogorszenie parametrów wentylacyjnych układu oddechowego, wzrost zużycia leków doraźnych i średniej dawki steroidów wziewnych, w trzech przypadkach doszło do utraty kontroli choroby, a dwóm pacjentkom włączono steroidy systemowe.
Wnioski.
Ze względu na możliwość występowania zaostrzeń astmy w relatywnie krótkim okresie czasu po odstawieniu omalizumabu należy ściśle monitorować przebieg choroby oraz rozważać wskazania do ponownej kwalifikacji do leczenia anty-IgE.
Home Aktualny numer Archiwum Redakcja Informacje dla autorów Recenzenzowanie prac Indeksowanie czasopisma Dla sponsorów Kontakt