Indukowalne obturacje krtani (IOK) określane mianem nieprawidłowych napięć mięśni krtani, upośledzają ich prawidłową czynność i są słabo poznaną przyczyną ostrej duszności krtaniowej. Choroba stwarza znaczne trudności diagnostyczne. Objawy często bywają niecharakterystyczne, a od momentu pojawienia się objawów do postawienia rozpoznania choroby mija nawet kilka lat. W praktyce klinicznej ważne jest różnicowanie ataków duszności wdechowej z astmą oskrzelową o ciężkim przebiegu, oporną na leczenie kortykosterydami. Celem niniejszej pracy była analiza piśmiennictwa i przybliżenie aktualnych informacji na temat IOK. Właściwa diagnostyka indukowalnej obturacji krtani poszerzona o badanie laryngowideostroboskopowe, może zapobiec nadużywaniu leków rozszerzających oskrzela oraz powikłaniom wynikającym ze stosowania dużych dawek kortykosteroidów, a także uchronić chorego przed inwazyjnym postępowaniem w postaci intubacji lub tracheotomii. Charakterystycznym obrazem w laryngoskopii jest przywodzenie przedniego odcinka fałdów głosowych podczas wdechu oraz szparowate rozwarcie tylnej części głośni. Leczenie IOK w postaci włączenia ćwiczeń obniżających napięcie mięśni krtani, relaksacyjnych i oddechowych, a w przypadkach wskazań również psychoterapii przynosi zadowalające efekty umożliwiające uzyskanie remisji. Warunkiem powodzenia terapii lub czasowych remisji jest akceptacja rozpoznania przez chorego oraz systematyczne stosowanie rehabilitacji logopedycznej.
Słowa kluczowe: indukowalna obturacja krtani, duszność krtaniowa, paradoksalne ruchy fałdów głosowych